BLOG:evremm
20 yorum var - 20 Nisan 2008 22:42
Biliyordum oysa bir gün öleceğimi!... Sesler uzaklaşacak, zaman duracak, rüzgar beni üşütmeyecek, güneş ısıtmayacak ve sana dokunmak istediğimde ulaşamayacağım, biliyordum daha çok önceden, elimin boşlukta kalacağını. Bilemezdim ruhu olmayan bir bedenin de canının bu kadar yanacağını!...
Kristal gözyaşları akıttım, allığını kaybeden soğumuş yanaklarıma. Kıpırdayamıyordum, ses yok olmuştu. O an anladım ki, sen gerçekten ben olmuştun. Meğer bedenim bana aitmiş, ama ruhumu sana emanet etmiş yüreğim. İyi bakamadın mı, benden kalan küçük bir emanete. Atmıyor artık kalbim, gözlerim açıp kapanmıyor, heyecandan dizlerimin bağı çözülmüyor ve ben senin adını sayıklayamıyorum. Ölüm yapışmış yakama, tanışmadan, aniden, ne olduğunu bile anlayamadan kopardı beni, söke söke, son kez canımı yaka yaka attı soğuk kollarına!...
Bir bilmecenin, en belirsiz, en akla gelmez cevabı gibiyim. Sorular aynı yaşantımın ama cevaplar çok farklı. Çok geç öğrendim, ne kadadarda geç aldım hayatın tadını. Önlerinde saygıyla eğileceğim dostlarımı attım bir köşeye. Ailemin direkleri gidip, temellerimizi çökertti. Küçük bir sarsıntıydı yaşadığımız, artçıları hiç bitmeyen, silkekedikçe kendine getiren garip bir doğa olayı gibi.
Betimlemeler yersiz. Şu anda tek istediğim şey, düşlediğim, aklıma ilk gelen şeyin gerçekleşmesi. O anda oraya ışınlanmak belkide, bu sefer geriye dönüş olmasın, unutsun beni zaman orda. Isınsın yine tüm bedenim, yanaklarım al al olsun, kalbim atışlarına devam etsin. Bu sefer gitmeyeyim, ne olur, daha yapacak çok şeylerim var benim. Yollarım bitmedi. Bu inişlerin ardından çıkışlarım vardı daha. Yeni başlamıştım, çok acele ettin, keşke beni unutsaydın
